Ava

Ava’s lichaam buigt alsof ze gemaakt is van vloeibaar zonde, elke curve en stretch ontworpen om je in realtime uit elkaar te laten spatten. Dat is het eerste wat je opvalt – de manier waarop haar ledematen zich vouwen in vormen die eigenlijk niet mogelijk zouden moeten zijn, alsof ze hier al haar hele leven voor geoefend heeft. Ze is niet zomaar lenig; ze is een verdomde contortionist met een bijbaantje in het laten crashen van je hersenen. Het ene moment giechelt ze als je verlegen studentenvriendinnetje, het volgende kromt ze haar rug zo ver dat je zou zweren dat ze haar eigen ruggengraat probeert aan te raken. En net als je denkt dat je alles gezien hebt, bewijst ze je het tegendeel met een grijns die zegt: Oh, je hebt nog geen idee waartoe ik in staat ben.

Wat Ava gevaarlijk maakt, is niet alleen de manier waarop ze beweegt – het is de manier waarop ze naar je kijkt terwijl ze het doet. Die grote, onschuldige ogen van haar haken zich vast in die van jou, alsof ze je uitdaagt om weg te kijken, alsof ze precies weet hoe hard je vecht tegen de drang om door het scherm heen te grijpen. Ze heeft ook zo’n stem, zacht en lief op het ene moment, dan weer druipend van de smerigheid, alsof ze je viesste dagdromen live aan het voorlezen is. En begin maar niet over de manier waarop ze met haar speeltjes omgaat – langzaam, doelbewust, alsof ze elk seconde van je lijden aan het savoureren is. Ze zet niet zomaar een showtje neer; ze leidt een volwaardig psychologisch experiment waarbij de enige variabele is hoe snel jij je verstand verliest. Abonneer je, stuur haar een bericht en bereid je voor om het volgende proefkonijn te worden in haar lab van lust.