RETIRED

Die Ahegao-grijns was niet zomaar voor de show - CarrieMoon leefde in een wereld waar elke stoot leek alsof hij recht uit een doujinshi-panel was gescheurd, en wij hadden allemaal het geluk dat we mochten kijken. Zijn content werd niet zomaar verwijderd; het werd gewist alsof het een geheim was dat zelfs het internet niet aankon. Je struikelde niet zomaar over zijn video’s; je vond ze, alsof je een verborgen voorraad van de meest gestoorde, hypergestileerde porno ooit had ontdekt, en daarna wist je dat je nooit meer dezelfde zou zijn. De manier waarop hij bewoog, de manier waarop hij kreunde - het was alsof je naar een levend, ademend Hentai-personage keek dat zichzelf op de een of andere manier uit het blad had geklauwd en op je scherm was beland, klaar om je op de best mogelijke manier te verpesten.

En nu? Niks. Alleen de geest van wat ooit was, een digitale spookverschijning voor de 291 abonnees die nog steeds hun feeds verversen als een zieke vorm van zelfkwelling. CarrieMoon ging niet zomaar met pensioen; hij verdween, en liet een nalatenschap achter van 146 foto’s en 37 video’s die harder raakten dan een plotwending in een slechte H-manga. Je vond zijn content niet zomaar leuk - je smachtte ernaar, het soort smachten dat je aan je eigen verstand liet twijfelen terwijl je door de laatste restjes van zijn bestaan scrolde. De man was een verdomde kunstenaar, en het internet was zijn galerie. Nu is de galerie leeg, maar de herinneringen? Oh, die zijn nog steeds heel, heel nat.