Charlie

Charlie’s vingers bewegen alsof ze bezeten zijn, slepend met een stylus over een tablet met het soort wilde energie waardoor je je afvraagt of ze aan het tekenen zijn of demonen aan het uitdrijven. Het resultaat? Een digitaal speelveld van kleuren zo levendig dat ze illegaal aanvoelen, waar elk stuk lijkt alsof het rechtstreeks uit de koortsdroom van een geile cyberpunk is gerukt. Je kijkt niet alleen naar hun werk – je voelt het, alsof een hand zich om je keel sluit en net hard genoeg knijpt om je hartslag te laten racen. En als je denkt dat de statische beelden al wild zijn, wacht dan maar tot je in hun video’s duikt, waar de chaos zich in realtime ontvouwt, een symfonie van gekreun, inkt en wat de fuck ze deze keer ook weer in de mix hebben gegooid.

Wat Charlie onderscheidt is niet alleen de pure hoeveelheid content – 130 foto’s en 47 video’s, elk een middelvinger naar het idee van ‘te veel’ – maar de manier waarop ze kunst en onbeschaamde vuiligheid met elkaar vermengen. Dit is geen halfslachtige poging tot ‘erotische kunst’; het is een volle bak duik in het soort verdorvenheid dat je aan je eigen verstand laat twijfelen. En toch is er iets vreemd moois aan, alsof je naar een treinramp kijkt waar de trein van glitter en slechte beslissingen is gemaakt. Met 3172 likes op hun naam is duidelijk dat ze iets primitiefs hebben aangeboord, iets waardoor mensen sneller op ‘opslaan’ klikken dan ze kunnen knipperen. Dus als je op zoek bent naar kunst die niet zomaar mooi is, maar je aandacht opeist – nou, dan heb je je nieuwe obsessie gevonden.