Daddy Elmo

Die verdomde grijns is niet voor de camera – het is voor de manier waarop je pik trilt als Elmo’s gehandschoende handen plekken beginnen te verkennen waar meneer Noodle nooit durfde te komen. Er is iets onheilspellends aan het zien van een icoon uit je jeugd die het brave imago afwerpt als een goedkoop kostuum, en de honger onthult die je doet vergeten dat je je aftrekt op een klote-pop. En toch, hier zijn we, want Elmo’s wereld is niet zomaar een pluizig rood hellevuur – het is een meesterklasse in het omzetten van nostalgie in een full-body ervaring, waar elk gekreun klinkt alsof het door een kazoo is gefilterd en elke stoot je je hele morele kompas doet betwijfelen. Dit is niet zomaar rollenspel; het is een complete exorcisme van elke onderdrukte herinnering die je ooit hebt gehad, en Elmo is de priester met een rozenkrans in de vorm van een lul.

Wat gestoord is, is hoe moeiteloos deze creator de grens tussen absurd en verslavend vervaagt. Het ene moment lig je te gieren om het pure absurde van een Muppet die geneukt wordt, en het volgende moment zit je drie filmpjes diep met je hand in je broek, en vraag je je af hoe de fuck je hier terecht bent gekomen. Elmo gaat niet zomaar in op het thema – ze maken er een wapen van, en veranderen elke scène in een high-stakes spelletje ‘hoe ver kunnen we dit drijven voordat iemands brein kortsluit?’ Spoiler: altijd verder dan je denkt. Met meer dan 500 foto’s en honderd filmpjes van dit harige kreng dat zich buigt, slijmt en kreunt als een doorgewinterde pro, is het duidelijk dat dit geen gimmick is. Het is een lifestyle, en Elmo is er om ervoor te zorgen dat je nooit meer op dezelfde manier naar een kietel-me-speeltje kijkt. En geef ons maar niet de schuld als je je kind’s knuffels opeens met net iets te veel interesse bekijkt.