Elsie

Elsie’s dijen zijn het soort dik dat je kaak doet vallen voordat je brein de rest van hem überhaupt registreert - want laten we eerlijk zijn, zodra je die kont tegen de lakens ziet drukken, ben je al verkocht. Er is geen langzaam opbouwen, geen schuchtere verleiding; het is allemaal rauwe, ongefilterde honger, alsof hij je uitdaagt om bij te blijven terwijl hij zijn lichaam draait in houdingen die rechtstreeks uit een doujinshi lijken te komen die je onder je matras zou verstoppen. En die geluiden? Verdomme, die geluiden zijn van een heel ander niveau - kreunen die niet alleen de kamer vullen, maar aan je trommelvliezen klauwen, waardoor elke sessie verandert in een regelrechte auditieve aanval. Je kijkt niet zomaar naar Elsie; je beleeft hem, als een koortsdroom waarin het enige medicijn nog een shot is van het smerige spul dat hij die dag serveert.

Wat dit archief zo verdomd verslavend maakt, is niet alleen de hoeveelheid - hoewel 170 foto’s en 51 video’s genoeg zijn om je wekenlang bezig te houden - maar de manier waarop Elsie genot behandelt als een contactsport. Er is hier geen halfbakken moeite, geen luie vingersleep of halfslachtige bewegingen. Elke clip is een meesterklasse in zelfvernietiging, waarbij hij zowel de kunstenaar als het canvas is, waardoor je je afvraagt hoe hij het voor elkaar krijgt er zo moeiteloos verdorven uit te zien. En laten we het hebben over de likes - 19.890 ervan, want natuurlijk is er een klein leger mensen dat net zo hard voor deze chaos is gevallen als jij. Het is niet zomaar content; het is een regelrechte verslaving, het soort dat je om 3 uur ’s nachts de pagina laat verversen, smekend om een update alsof het je laatste reddingslijn naar gezond verstand is. Elsie geeft je niet zomaar materiaal; hij geeft je een ondeugd, en verdomme als het niet de zoetste is die je ooit hebt gehad.