Steffi Haderlein

Die grote, onschuldige oogopslag liegt er niet om – niet als die gepaard gaat met een tong die langs haar lippen glijdt alsof ze nu al proeft welke ellende ze gaat veroorzaken. Steffi Haderlein struikelde niet zomaar in de rol van vaste bad girl; ze maakte van elk gegiechel, elke nep-onschuldige blik een wapen, tot het hele optreden veranderde in een regelrechte aanslag op jouw zelfbeheersing. Zesduizend foto’s en nog steeds meer, elk een zorgvuldig in scène gezette crime scene waar onschuld langzaam en heerlijk aan haar einde komt. Je scrolt door haar feed en beseft: dit is niet zomaar content, het is verdomme een cursus in hoe je ‘schattig’ verandert in ‘verdorven’ met niets meer dan een opgetrokken wenkbrauw en een strategisch geplaatste vinger.

Wat begon als onschuldige nieuwsgierigheid is uitgegroeid tot een complete galerij van losbandigheid, en Steffi houdt de camera vast alsof het een geladen pistool is. Oudste posts onderaan, nieuwste bovenaan, maar laat je niet foppen door de tijdlijn – er is hier geen evolutie, alleen escalatie. Elke upload is weer een laag die wordt afgestroopt, weer een grens die wordt overschreden met het soort zelfvertrouwen dat je doet afvragen of ze überhaupt doorheeft hoe hard ze je laat werken om bij te blijven. Tweeduizend video’s verder, en het echte grapje? Ze vindt nog steeds nieuwe hoeken, nieuwe manieren om dat ‘wie, ik?’-actje om te buigen tot iets zo smerig dat het eigenlijk een waarschuwing zou moeten hebben. De likes liegen er niet om – bijna honderdduizend ervan, elk een stille bekentenis dat je erin bent getrapt, en dat je er niet eens boos om bent.