Ester

Dijen als overrijpe perziken en een grijns die schreeuwt ‘Wedden dat je het niet bijhoudt?’, Esters feed is het soort chaos waar je niet van wist dat je het nodig had – tot je om 3 uur ’s nachts drie tabs verder bent. Deze curvy ramp loopt niet zomaar kinks af, ze walst erdoorheen met een zelfvertrouwen dat je doet afvragen of ze al vanaf de eerste upload bezig is met jouw ondergang. Elke foto is een middelvinger naar saai, een visueel manifest van ‘waarom genoegen nemen?’ als je net zo goed kunt verdrinken in iets dit smerigs. En laten we eerlijk zijn, 39 foto’s zijn maar het voorgerecht; het zijn die vier video’s die je elke morele grens die je ooit trok in twijfel doen trekken.

Ester flirt niet zomaar met de camera – ze tackelt hem, en laat jou achter met de harde waarheid: je bent hier niet om te bewonderen. Je bent hier om uit elkaar te vallen. De manier waarop ze in het ene filmpje op haar lip bijt en in het volgende haar benen spreidt alsof ze auditie doet voor een éénvrouws-orgie, is niet zomaar content; het is een publieke dienst voor iedereen die ooit iets rauwer heeft gewild dan die gezuiverde, algoritme-goedgekeurde bullshit die je feed overspoelt. 575 likes? Dat is nog maar het begin. Tegen de tijd dat je klaar bent, vraag je je af hoe je ooit klaarkwam zonder haar – en vooral, hoe snel je de verloren tijd kunt inhalen.