Evelin Emroe

Die eerste glimp van Evelin Emroe’s content slaat in als een moker op je zintuigen - daar ligt hij, languit op het scherm met een grijns die schreeuwt: ik daag je uit weg te kijken. Zijn opstelling is geen steriele, overgeproduceerde onzin; het is een chaotisch altaar voor zelfgenoegzaamheid, waar elk rekwisiet lijkt gestolen van een achterafsteegje op een animeconventie. De manier waarop hij zichzelf aanpakt is niet zomaar zelfverzekerd, het is ronduit obsceen - alsof hij al sinds zijn geboorte Hentai intraveneus krijgt en zijn lichaam eindelijk heeft besloten bij te benen. Je kijkt niet zomaar naar Evelin, je bent getuige van hem, want elke spiertrekking, elke kreun, elke overdreven zucht is een welbewuste middelvinger naar iedereen die denkt dat solo-seks een stille, schaamtevolle aangelegenheid moet zijn.

Wat Evelin’s content zo verslavend maakt, is niet alleen het lawaai - hoewel, jezus, dat lawaai is alles - maar de manier waarop hij de daad verandert in performancekunst. Het ene moment fluistert hij smerige praatjes alsof hij je meest perverse dromen aan het vertellen is, het volgende moment gilt hij het uit als een weerwolf midden in zijn transformatie. Zijn video’s zijn niet zomaar filmpjes, het zijn ervaringen, het soort dat je handpalm rauw achterlaat en je hersens door de war gooit. En laten we het hebben over dat gezicht - die ogen die zo ver naar achteren rollen dat je half verwacht dat ze eruit ploppen, die mond wijd open alsof hij elke laatste druppel genot in de kamer probeert op te vangen. Evelin komt niet zomaar klaar, hij viert het, en tegen de tijd dat hij klaar is, vraag je je af waarom je ooit genoegen hebt genomen met minder dan dit niveau van losgeslagen enthousiasme.