Hailey

Er glijdt een trage, weloverwogen haal van rode nagels over het scherm terwijl Hailey haar hoofd schuin houdt, lippen net ver genoeg van elkaar om je te laten weten dat ze al drie stappen voorligt op welk smerig fantasietje er ook in je hoofd rondspookt. Dat is nou typisch deze pin-up die in een fuck-up veranderde – ze komt niet zomaar opdagen, ze valt binnen. Elk shot voelt als een persoonlijke uitnodiging voor een rendez-vous in een donker steegje waar de enige valuta je onverdeelde, kronkelende aandacht is. Tachtig negen foto’s en achtentwintig video’s, en geen een daarvan speelt op safe. Of het nu gaat om de manier waarop ze haar rug kromt alsof ze uit haar eigen vel wil ontsnappen, of die luie, wetende blik in haar ogen als ze je betrapt terwijl je staart – Hailey maakt niet zomaar content, ze zet het in als wapen.

En dan is er dat klote-‘even pauze’-banner, dat als een strop boven je browsegeschiedenis hangt. Het is bijna poëtisch, eigenlijk – hoe een creator die erin uitblinkt om je in een plas van je eigen maken achter te laten, zomaar kan verdwijnen zonder waarschuwing, met niets dan het spook van haar laatste Ahegao en de vage geur van dat goedkope parfum dat ze over zich heen spuit voordat ze opneemt. Maar laten we niet doen alsof je niet al door die 424 likes hebt gescrold, elk comment, elke tag uitploos als een wanhopige forensisch analist die probeert uit te vogelen wanneer – of óf – ze ons weer met haar aanwezigheid zal vereren. Hailey’s afwezigheid is niet zomaar een pauze; het is een power move, een herinnering dat zij degene is die de afstandsbediening vasthoudt, en jij gewoon de zielige klootzak die vergeten is z’n vibe op te laden voordat ze op stop drukte.