Hopie

Roze druipt niet zomaar uit Hopie’s esthetiek – het sijpelt, kleverig en zoet, als het soort lolly waar je aan likt om te zien hoe hij langzaam oplost. Er is iets heerlijk verontrustends aan een creator die hun hele persona wikkelt in de zachte, knuffelige omhelzing van een Ditto, alsof ze je uitdagen om te porren en te prikken tot de fantasie ofwel knapt of vastplakt. En laten we duidelijk zijn, met 477 foto’s en 258 video’s is dit geen halfslachtig experiment in schattigheid. Het is een volledige afdaling in dat verwrongen, met glitter bedekte konijnenhol waar je te schijterig voor was om alleen in te kruipen. Hopie speelt de rol niet zomaar – ze maken er een wapen van, veranderen elk gegiechel in een verleiding en elke pruillip in een belofte dat je er meer kapot achterlaat dan je begon.

Wat dit zo verslavend maakt, is niet alleen de pure hoeveelheid content, al zou je na 735 posts denken dat ze door hun manieren heen zijn om je te verrassen. Nee, het is de manier waarop Hopie het onschuldige met het obsceen vermengt, als een hentai-kunstenaar die net de kracht van pastelkleuren en slechte beslissingen heeft ontdekt. Het ene moment staar je naar een paar grote, onschuldige ogen die zo uit een zaterdagochtendtekenfilm geplukt hadden kunnen zijn; het volgende moment word je geconfronteerd met een spread die zo smerig is dat het lijkt alsof hij in de kantlijn van een schoolschrift van een middelbare scholier is uitgetekend. En dat is de magie – Hopie rijdt niet zomaar op de grens tussen fantasie en realiteit, ze walst er dwars doorheen, zodat jij de brokstukken van je zelfbeheersing bij elkaar kunt rapen. 12.961 likes later is de boodschap duidelijk: dit is het soort content dat je niet alleen klaar laat komen, maar ook herprogrammeert hoe je überhaupt klaarkomt.