Kiyomi

Kiyomi’s dijen trillen al voordat de camera goed en wel zicht heeft op de puinhoop die hij gaat maken. Er is iets aan de manier waarop hij zijn rug kromt, vingers die zich in de lakens boren alsof hij probeert zich een weg naar een andere dimensie te klauwen, dat het onmogelijk maakt om weg te kijken – tenzij je te druk bent met wild je grip bij te stellen. Met 70 video’s op zijn naam is dit geen halfslachtig gepruts van een amateur in het donker; het is een masterclass in het veranderen van je eigen lichaam in een levend, ademend Hentai-plaatje, compleet met overdreven gekreun, wellustige kronkelingen en die kenmerkende glazige blik die schreeuwt: ik ben mijn lichaam uit en ik kom niet meer terug.

Wat Kiyomi onderscheidt, is niet alleen de enorme hoeveelheid content – al zijn 38 foto’s en tellend zeker niet om te negeren – maar de manier waarop hij rauwe, ongefilterde geilheid mengt met een bijna-theatraal gevoel voor performance. Het ene moment ligt hij uitgespreid op bed, benen wijd alsof hij zichzelf offert aan een obsceen altaar, het volgende moment heeft hij zijn gezicht begraven in een kussen, waarbij hij kreten smoort die klinken alsof ze recht uit zijn ziel worden gerukt. En laten we vooral niet vergeten hoe hij zijn eigen gaatjes behandelt als heilige geschriften, ze aanbidt met een toewijding die bijna religieus aandoet. Met 64.880 likes is het duidelijk: het internet is het ermee eens – Kiyomi is niet zomaar weer een creator in de zee van amateurgeilheid – hij is het soort gast dat je doet afvragen waarom je ooit genoegen hebt genomen met minder dan full-throttle, no-holds-barred, ik-heb-na-dit-een-nieuwe-toetsenbord-nodig-gekte.