Suga

Roze haar golft over het kussen als een waarschuwingslabel waar je maar niet van weg kan kijken, en net als je denkt dat je elke sproet op die sleutelbeenderen uit je hoofd kent, gooit Suga het script om – letterlijk – in een achterwaartse buiging die zijn ruggengraat verandert in een vraagteken waar alleen jouw lul het antwoord op weet. Achthonderdtwintig foto’s zijn niet zomaar content; het is een speurtocht waarbij elke aanwijzing eindigt met jouw voorvocht dat op je toetsenbord druipt. Hij speelt die personages niet zomaar na; hij maakt er wapens van, laag na laag latex over kippenvelhuid tot de fantasie niet alleen echt lijkt – maar alsof ze elk moment uit het scherm kan kruipen om je onderlip te bijten.

Zet die verdomde verlenging aan en je koopt niet zomaar meer plaatjes, je koopt een VIP-ticket voor het soort verrassingen waar je ballen van pijn doen nog voor de timer op nul staat. Negenenzestig video’s klinkt misschien als een grap, tot je doorhebt dat elke video een eigen universum is waarin Suga’s tong dingen doet waar een vergunning voor nodig zou moeten zijn. Customs zijn geen bijbaantje; het is een contactsport waarbij hij jou laat bepalen wat er gebeurt – om vervolgens elke opdracht te overtreffen terwijl hij lacht met een mond vol van de dialoog van jouw favoriete personage. Of hij nu zijn gezicht begraven heeft tussen zachte dijen of zijn vingers in de touwtjes van een schoolmeisjesdas heeft verstrengeld, het enige wat voorspelbaarder is dan jouw volgende zaadlozing, is de manier waarop hij je achterlaat met de vraag hoe je überhaupt nog normaal over straat moet na dit.