Autumn renee’

Zwarte kanten handschoenen glijden van Autumns polsen terwijl ze ze over het scherm sleept, langzaam genoeg om je te laten afvragen of ze je plaagt of je geduld op de proef stelt. Dit is geen halfslachtige poging tot enge vibes – het is een volledige onderdompeling in welk verwrongen fantasietje ze ook heeft bedacht tussen het flikkerende kaarslicht en de gloed van haar telefoon. Na eenentwintig foto’s en twintig video’s diep, ben je al verslaafd, op jacht naar de volgende shot van wat voor griezelig, smerig ding ze ook in petto heeft. Het meisje heeft talent voor het intiem laten voelen van het macabere, alsof ze je uitnodigt voor een seance waar het enige dat opgeroepen wordt jouw donkerste, meest verdorven nieuwsgierigheid is.

Lucifers griezel duikt niet zomaar in de gotische esthetiek – ze zet het in als wapen, verandert elke schaduw in een speeltuin en elke grijns in een uitdaging. Je vindt haar uitgespreid over altaren van haar eigen makelij, vingers die patronen volgen die thuishoren in een grimoire, maar aanvoelen alsof ze bedoeld zijn voor iets veel vleselijkers. De manier waarop ze beweegt, langzaam en weloverwogen, het is alsof ze een spreuk uitspreekt, en jij bent de arme stakker die niet weg kan kijken. En net als je denkt dat je haar doorhebt, gooit ze het script om, laat ze je achter terwijl je probeert bij te blijven met welke verse hel – of hemel – ze nu weer serveert. Er is geen tekort aan enge content daarbuiten, maar Autumn? Zij is het soort creator dat je doet vergeten dat er nog anderen bestaan.