Marcus Balliette

Marcus Balliette’s vingers zweven niet zomaar boven de opnameknop - ze bezitten hem, slaan erop met het soort zelfvertrouwen dat je scherm doet voelen alsof het op het punt staat te smelten. Je hebt wel eens thirst traps gezien, je hebt halfslachtige solo-sessies gezien, maar dit? Dit is het soort shit dat je hersenen verandert in een plas verlangen. Met 96 video’s en 102 foto’s heeft hij een speeltuin gebouwd waar elke klik voelt als het uitpakken van een cadeau waarvan je niet wist dat je het wilde - tot het te laat is en je al verslaafd bent. Zijn camerastanden zijn niet zomaar goed, ze zijn misdadig, elke spiertrekking en kreun in beeld gebracht alsof het de hoofdact is van een verdomd zondenfestival.

Wat echt gestoord is, is hoe hij het persoonlijk laat voelen, alsof hij een show geeft alleen voor jou, ook al weet je dondersgoed dat er 47.854 andere zieke klootzakken tegelijkertijd klaarkomen op hetzelfde. Dat is de magie - hij treedt niet zomaar op, hij verslindt jou erbij. De manier waarop hij beweegt, de manier waarop hij naar de camera kijkt alsof hij je uitdaagt om bij te blijven, het is het soort content dat je niet alleen laat klaarkomen, maar je verwachtingen herschrijft. En laten we eerlijk zijn, in een zee van creators die het er maar een beetje bij laten hangen, laat Marcus zich niet zomaar zien - hij vernietigt de concurrentie met het soort energie waardoor je je afvraagt of hij stiekem espresso en pure lust aan het mainlinen is.