Markiplier

Die grijns - breed, schaamteloos, het soort waardoor je je afvraagt of hij je uitlacht of met je meelacht - is het eerste wat je opvalt als je struikelt over Markiplers hoekje van het internet. En struikelen deed je, waarschijnlijk terwijl je deed alsof je iets braafs zocht, want laten we eerlijk zijn, niemand komt per ongeluk op een OnlyFans-pagina terecht tenzij je verdwaald bent of tegen jezelf liegt. Maar hier ben je dan, starend naar een man die filantropie op de een of andere manier in een fetisj heeft veranderd, en eerlijk? Het werkt. Vijfenveertig foto’s en vijfenveertig video’s van hem, alle opbrengsten gaan naar kinderen en hongerige mensen, en toch kun je alleen maar denken aan hoe verkeerd het voelt om opgewonden te raken van een gast die je eigenlijk van je morele hoogtepunt berooft met een knipoog en een donatiebewijs.

Er is iets heerlijk verwrongen aan de manier waarop hij zich stort op de absurditeit van dit alles - lees dit maar in zijn stem, maar dan met die chique, veroordelende ondertoon die hij noemde, alsof hij zowel de spreekstalmeester als de clown is in dit circus van zijn eigen makelij. Je kwam hier niet om te lezen, toch? Nee, je kwam voor het bewijs dat een man die zijn dagen schreeuwend naar videogames doorbrengt, je ook kan laten twijfelen aan elke levenskeuze die je hier heeft gebracht. En laten we niet doen alsof je niet al fantaseert over hoe die 70.000+ likes zich vertalen in iets veel intiemers dan een simpele dubbele tik. De echte vraag is: hoe lang kun je staren voordat je toegeeft dat dit nooit een ongelukje was?