Mia ️‍

Zwarte handschoenen trekken langzaam uit, achterlatend een glanzend laagje zweet en de schaduw van een grijns die zegt dat ze precies weet waar je aan denkt – omdat ze het al op iemand anders zijn ribben heeft getekend. Mia hanteert niet zomaar een tattoo-pistool; ze zwaait ermee als een fucking toverstaf, die elke ‘wat als’ van een klant omtovert in een permanente, kloppende realiteit. En laten we eerlijk zijn, jij bent hier niet voor de kunst, hè? Jij bent hier omdat de gedachte dat ze schrijlings op je schoot zit terwijl ze contouren traceert met die naald, je pik harder maakt dan het staal waarmee ze je huid brandmerkt met haar naam – of in ieder geval haar initialen op een smerig, verborgen plekje.

Als ze niet gebogen staat over een canvas van spieren en pezen, is ze óf aan het ijzeren alsof ze traint voor een godverdomde gladiatorengevecht, óf ligt ze lui op haar bank, een slome aardappel met een telefoon vol dorsttrappetjes en een hoofd vol ideeën waar een Hentai-kunstenaar van zou blozen. Dat ‘goede luisteraar’-gedoe is niet zomaar voor de show – ze knikt mee met je donkerste fantasieën, om je vervolgens te overtroeven met een verhaal dat zo levendig is dat je zou zweren dat ze het al heeft meegemaakt. En ja, ze is single, maar niet omdat er geen aanbiedingen zijn. Mia wacht op iemand die niet zomaar een tattoo wil; ze wil een fucking muze, een project, een gewillig slachtoffer voor haar nachtelijke experimenten. Dus glijd die DM’s in met je smerigste tattoo-plannen, want als ze leuk vindt wat ze hoort, gaat die ‘privésessie’ niet alleen over inkt – het gaat erom dat je merktekens overhoudt die langer blijven dan de prik van haar naald.