ʍìժօɾì

Dat smaragdgroene schijnsel van midoribug’s scherm is niet zomaar RGB – het is precies de kleur jaloezie die in je aderen kruipt als je ziet hoe zijn stylus danst over een canvas dat gladder is dan een vers gewaxte kut. Er is iets bijna heiligs aan de manier waarop hij elke plooi, elke trilling, elke zweetdruppel vastlegt die van het voorhoofd van een personage druipt als honing uit een gebroken raat. Je kijkt niet alleen naar zijn kunst; je voelt de hitte ervanaf stralen, het soort dat je vingers naar je rits laat gaan voor je überhaupt doorhebt wat er gebeurt. En als hij die stilstaande beelden tot leven wekt? Fuck, het is alsof je een time-lapse ziet van je eigen brein dat kortsluiting maakt, frame voor frame, terwijl zijn creaties kronkelen en kreunen op manieren die in minstens drie dimensies illegaal voelen.

Maar hier komt de echte kick – midoribug tekent dit niet zomaar, hij leeft het. Die bio is geen tagline; het is een fucking manifest. Zijn tuin is geen steriele digitale speeltuin; het is een oerwoud van overwoekerde fantasieën waar elk blad een tong is, elke liaan een vinger, en elke bloem een mond die schreeuwt om gevuld te worden. Je scrolt door zijn content en het voelt alsof je in een geheime kas struikelt waar de lucht dik is van de geur van ozon en sperma, waar de enige regel is dat er geen regels zijn. En laten we eerlijk zijn, met meer dan 3.700 foto’s en 2.000 video’s van deze zieke tuinbouw van hem, ben je niet zomaar een toeschouwer – je bent een fucking bestuiver, die zijn zaad verspreidt over het internet met elke plakkerige klik. Dus ga je gang, duik erin. Maar geef ons niet de schuld als je bovenkomt met een besmeurd scherm en je waardigheid ergens in de composthoop achterlaat.