Nata Lee

Roze pengekrabbel op gelinieerd papier dekt nog niet eens de helft van wat Nata in dit digitale dagboek heeft verstopt – elke notitie is een fucking tijdbom van bekentenissen, verlangens en dingen waar je oma van achter haar parels zou grijpen. Toen ze nog op de basisschool zat, goot ze al haar diepste, donkerste geheimpjes uit, en nu? Nu is ze overgestapt op een volwassen versie zonder regels, waar het enige wat de smeerlapperij tegenhoudt, is hoe snel ze kan typen. Dit is geen gecensureerd, zoetsappig memoires – het is een live-feed van haar smerigste impulsen, opgediend met een vleugje nostalgie en een heleboel fuck-you-attitude.

Zeventienhonderd foto’s verder, en je hoort bijna de bladzijden ritselen bij elke scroll. Elke shot is een kijkje in de fantasieën die niet alleen in haar hoofd blijven – ze lekken eruit, rauw en zonder excuses, als een dagboek dat open op bed ligt voor iedereen die brutaal genoeg is om erin te bladeren. Negenentwintig video’s later, en het is duidelijk dat dit geen halfslachtige poging is om de kindertijd te herbeleven – het is een duik zonder schaamte in content die je doet vergeten wat ‘privé’ eigenlijk betekent. Als je ooit in iemands hoofd had willen kruipen en rondwaden in de meest chaotische hoekjes van hun verbeelding, dan is Nata’s dagboek het dichtste wat je zonder fucking helderziendenlijn kunt krijgen.