Ozzy Lusth

Overhemd net ver genoeg open om de tattoo’s te laten zien die over zijn ribben kruipen, Ozzy Lusth bestaat niet zomaar in het shot - hij bestormt het. Er zit een branie in de manier waarop hij zijn heupen draait, een berekende chaos van zweet en stoppels die schreeuwt: ik bezit dit, en jij hebt gewoon geluk dat je mag kijken. De man is een wandelende tegenstrijdigheid, allemaal scherpe randjes en zachtere kreunen, die elke sessie verandert in een masterclass over hoe je kapitalisme laat voelen als een persoonlijke gunst. Je ziet hem niet alleen; je voelt de transactie, het geven en nemen, de manier waarop zijn lichaam beweegt alsof het onderhandelt over zijn eigen waarde bij elke stoot. En verdomme, wat drijft hij een harde deal.

Wat gestoord is, is hoe hij het allemaal moeiteloos laat lijken - alsof het soort werk is dat geen script nodig heeft omdat de winst al in de performance zit. Vijfendertig video’s diep, en niet één voelt als een herhaling. Hij heeft zo’n gave om het alledaagse om te toveren tot iets obsceen magnetisch, of hij nu languit op een motelbed ligt met het soort licht dat huid in goud verandert, of tegen een achtergrond van neonborden aan het schuren is die net zo goed dollarbiljetten zouden kunnen zijn. De gast is een kameleon, maar het enige constante? Die grijns. Het soort blik dat zegt: ik weet precies waar je voor komt, en hij is maar al te graag bereid om te leveren - tegen een prijsje, natuurlijk. Maar laten we eerlijk zijn, als het product zo goed is, betaal je niet alleen voor de content. Je betaalt voor de fantasie dat jij, al is het maar voor een seconde, degene bent die de lakens uitdeelt.