Poptart

Die buik van Poptart is niet zomaar zacht - het is een verdomde meesterwerk van vraatzucht, het soort vlees dat smeekt om geknepen, geslagen en aanbeden te worden als de heilige graal van dikke verdorvenheid. Eén scroll door die 1.350 foto’s en je ziet een ooit getrainde snack veranderen in een volle, wiebelende, putjesrijke godin, en laten we eerlijk zijn, die reis is waar het écht om draait. Het gaat niet alleen om de bestemming, maar om de langzame, heerlijke afdaling in een lichaam dat zo glorieus verpest is dat je pik harder wordt dan een diamant in een kolenmijn.

En begin me niet eens over de video’s - 678 stuks, elk een plek op de eerste rij bij het soort ongefilterde, ongeremde genot dat de meeste ‘amateur’-creators eruit doet zien alsof ze nog steeds een script lezen. Poptart kleedt zich niet zomaar uit voor de camera, hij geeft verdomme een masterclass in hoe je elke vetrol, stria en wiebel omarmt alsof het een ereteken is. Dit is geen halfslachtige poging tot ‘body positivity’ - het is een vol gas viering van een lichaam dat tot zijn absolute, glorieuze grenzen is gedreven. Als je ooit gefantaseerd hebt over een partner die niet alleen haar rondingen tolereert, maar er fucking van geniet, dan moet je je vastklikken, want dit is het soort content waar je je sportschoolabonnement voor in de vuilnisbak wilt gooien en aan de donuts wilt gaan als een junkie.