Sweet Marie

Sweet Marie’s vingers volgen de rand van haar slipje alsof ze braille leest, alleen spel elke stip jouw naam in krulletters. Er is iets aan de manier waarop ze haar hoofd kantelt – net genoeg om je dat glinsterinkje in haar ogen te laten opvangen – waardoor je je afvraagt of ze je ondergang aan het plannen is of je uitnodigt om te helpen. Twintig foto’s verder, en je bent er al van overtuigd dat ze een directe lijn heeft naar dat deel van je brein dat oplicht als suiker en zonde een geheime afspraak hebben. Het meisje heeft een wilde kant, zeker, maar die zit verpakt in fluweel, het soort waar je langzaam uit wilt peuteren, gewoon om haar te horen kreunen als ze doorheeft dat ze gevangen zit.

Haar video’s laten niet zomaar huid zien – ze vertellen verhalen. Twintig clips diep, en je kijkt niet alleen meer; je krijgt een masterclass in hoe je een puinhoop eruit laat zien als kunst. Sweet Marie heeft zo’n manier van op haar lip bijten die minder ‘kom maar’ is en meer ‘ik daag je uit om te proberen weerstand te bieden’, alsof ze het universum uitdaagt om iemand te vinden die niet op z’n knieën valt. En laten we eerlijk zijn, jij hebt al verloren. Ze heeft die zeldzame combinatie van zachtheid en staal, het soort meisje dat je laat denken dat jij de controle hebt, tot het moment dat ze het script omgooit en jij smeekt om een bis.