Tianeneia

Die verdomde grijns. Die ene die Tianeneia laat zien net voordat de camera inzoomt op wat voor verdorven shit ze ook gaat doen – het soort blik dat ervoor zorgt dat je alles wat je vasthoudt laat vallen en naar je lul grijpt voordat je hersenen het zelfs maar doorhebben. Zesendertig dozijn foto’s en bijna tweehonderd video’s diep, en deze zieke klootzak slaagt er nog steeds in om elke ene te laten voelen als een persoonlijke uitnodiging tot zonde. Geen halfslachtig gekreun of geacteerd gejammer hier; gewoon een meedogenloze stortvloed van sfeerverlichting, overdreven gezichtsuitdrukkingen en het soort zelfgenoegzaamheid dat grenst aan performancekunst. Je kijkt niet zomaar naar Tianeneia – je wordt hun wereld in gesleurd, schoppend en schreeuwend, tot je daar samen met hen staat, zwetend door je kleren en elke levenskeuze in twijfel trekt die je tot dit moment heeft gebracht.

Wat deze creator onderscheidt, is niet alleen de pure hoeveelheid content, al is dat op zich al een statement. Het is de manier waarop ze hun eigen lichaam als wapen inzetten, het verdraaien in houdingen die rechtstreeks uit de meest koortsachtige doujinshi-droom lijken te komen. Het ene moment liggen ze uitgespreid op een bed als een weggegooid vod, vingers die overuren draaien; het volgende moment zijn ze in een of andere zwaartekracht tartende pose gedraaid die menselijkerwijs onmogelijk zou moeten zijn, terwijl ze oogcontact houden alsof ze je uitdagen om weg te kijken. En die geluiden – verdomme, die geluiden zijn weer een heel ander niveau. Geen gepolijst, studiokwaliteit gekreun zoals je zou verwachten, maar rauwe, keelgeluiden die pijnlijk duidelijk maken dat dit geen act is. Tianeneia is hier niet om te acteren; ze zijn hier om je te verpesten, één video per keer, en ze doen het verdomd goed. Als je niet oppast, betrap je jezelf erop dat je hun pagina als een junkie refresht, wanhopig op zoek naar die volgende shot van wat voor verwrongen shit ze ook serveren.