Vanessa

Vanessa doet niet zomaar veel dingen: ze doet ze allemaal, met het soort chaotische energie dat je buiten adem, blut en smekend om meer achterlaat. Ze is het menselijke equivalent van een poprocks-explosie: zoet, onvoorspelbaar en gegarandeerd een puinhoop achterlatend: het leuke soort, het soort waarvoor je moet opruimen, je excuses moet aanbieden aan de buren en misschien een nieuwe broek nodig hebt. “Ideaal meisje”? Oh, ze is hier niet om ideaal te zijn; ze is hier om onvergetelijk te zijn, het soort wilde rit dat begint met een lach en eindigt met je afvragend hoe je ooit zonder haar hebt geleefd.

Kletsen? Lachen? Tuurlijk, als je “Oh mijn god, je bent zo’n freak” en “Wacht even, laat me het glijmiddel pakken” als smalltalk beschouwt. Haar “gekke ondeugende kant” is geen waarschuwing: het is een belofte, en die slaat in als een goederentrein verpakt in kant en zonde. En die “verrassing” elke maand? Het is geen schattig stickertje of een handgeschreven briefje; het is het soort content dat je je borstkas laat vastgrijpen, “Jezus Christus” laat fluisteren en je meteen laat checken of de automatische verlenging nog aanstaat. Spoiler: dat kan maar beter zo zijn.