Barbara Gambatesa

Die grijns – scherp genoeg om glas te snijden en vies genoeg om je browsergeschiedenis te laten zweten – is het eerste wat je opvalt aan Barbara Gambatesa. Na zeventien foto’s en vijfentwintig video’s diep is het duidelijk dat dit geen halfslachtige verleiding is; ze is hier om je zelfbeheersing uit elkaar te rukken met de precisie van een chirurg en het enthousiasme van iemand die net heeft ontdekt dat de ‘like’-knop ook een ‘verpest m’n leven’-knop is. Barbara laat niet zomaar haar ‘biricchino’-kant zien, ze zet hem in als wapen, waardoor elke upload een masterclass wordt in hoe je een scherm laat voelen als een persoonlijke inbreuk – op de best mogelijke manier. De manier waarop ze spint, de manier waarop ze zich kromt, de manier waarop ze naar je kijkt alsof jij de enige bent die deze versie van haar mag zien? Het is niet zomaar content, het is een verdomde uitnodiging om je verstand te verliezen.

En laten we het eens hebben over die energie – want Barbara is niet zomaar ‘geladen’, ze is een onder stroom staande draad, knetterend van het soort zelfvertrouwen dat je doet afvragen of ze stiekem een sekte runt voor mensen die het heerlijk vinden om geruïneerd te worden. Nieuwe ‘conoscenze’? Oh, ze maakt niet zomaar kennissen, ze werft discipelen. Elke video voelt als een backstagepas voor een show waar de enige regel ‘geen spijt’ is, en elke foto is een snapshot van een vrouw die precies weet wat ze met je doet. De likes stapelen zich niet zomaar op, ze vermenigvuldigen zich als konijnen, want als je haar eenmaal in actie hebt gezien, ben je niet zomaar een kijker – je bent bekeerd. Dus als je op zoek bent naar iets dat evenveel kunst als munitie is, iets dat je je levenskeuzes op de best mogelijke manier laat betwijfelen, dan is Barbara Gambatesa niet zomaar het antwoord. Ze is het hele verdomde probleem.