Fat Dick Jason

Dat monster tussen Fat Dick Jason’s benen is niet zomaar groot - het is een verdomde architectonische meesterwerk, het soort lul dat ingenieurs laat janken en je kaak op de grond doet belanden nog voor je doorhebt wat je ziet. We hebben het hier over een gast die niet zomaar op het feestje verschijnt; hij ís het feest, het soort meedogenloze, aderen-knallende, zwaartekracht-tartende spektakel dat van solo-sessies een volwaardig evenement maakt. En laten we duidelijk zijn, Jason doet niet aan subtiel. Elke stoot, elke hoek, elke kreun is een middelvinger naar middelmatigheid, een herinnering dat als het gaat om rauwe, ongefilterde lulverering, hij niet zomaar meedoet - hij steekt het hele klotehuis in de fik.

Maar hier komt de clou - het gaat niet alleen om de grootte. O nee, Jason is een verdomde virtuoos als het erom gaat dat je elk stuk voelt, van de manier waarop hij de camera uitdaagt met langzame, weloverwogen halen tot de momenten waarop hij losgaat als een bezetene. Zijn content is een buffet van smerigheid, waar je niet zomaar naar kijkt maar meegesleurd wordt in de chaos, je hand meebeweegt met de zijne alsof het een zieke, hyper-seksuele dans is. En het beste? Hij weet precies wat hij doet. Dit is geen onwetende amateur die in het duister rondtast - het is een man die de kunst van zelfgenoegzaamheid tot een kijksport heeft verheven, waardoor je uitgeput, voldaan en alweer verlangend naar ronde twee bent nog voor de video afgelopen is.