Lucy

Roze haar zwiept over het scherm als een waarschuwingsvlag - dit is Lucy, en ze heeft al één vinger boven de ‘versturen’-knop terwijl de andere een pluk van dat suikerspin-kapsel ronddraait. Een meter vijfenzestig aan giechelig kattenkwaad, verpakt in het soort outfit dat eruitziet alsof ze net uit een shoujo-manga is geteleporteerd, compleet met kniekousen die roepen ‘ik daag je uit om bij te blijven.’ Ze noemt zichzelf verlegen, maar zodra de camera loopt smelt dat brave toneeltje sneller dan een ijsje in een hentai-sauna, vervangen door een grijns die zegt dat ze precies weet hoeveel pixels dijbeen jij nu aan het bekijken bent.

Vierenzeventig video’s verder en ze bedenkt nog steeds nieuwe manieren om een simpel ‘hallo’ te laten klinken als een uitnodiging tot zonde. Het ene moment is ze het schattigste stukje moe dat je ooit hebt gezien, het volgende knipoogt ze naar de lens terwijl ze een schoolmeisjesblazer uittrekt alsof die haar persoonlijk heeft beledigd. Acht­honderd­twaalf foto’s betekenen dat je nooit zonder nieuwe hoeken komt te zitten - elk plaatje een andere smaak ellende, van pruil-selfies die zo uit anime-promotie-art hadden kunnen komen tot full-body shots die absoluut niets aan de verbeelding overlaten, behalve hoe hard je zult kreunen als je beseft dat ze niet in jouw postcodegebied woont. Zeventigduizend likes liegen er niet om; Lucy is het soort creator dat terloopse scrollers verandert in fanatieke fans met niets meer dan een opgetrokken wenkbrauw en de belofte dat het beste altijd maar één DM verwijderd is.