Cathy Bulgakova

Benen die in een ritme verstrengeld zitten dat niet alleen de beat plaagt, maar hem keihard neukt tot overgave, Cathy Bulgakova glijdt het scherm op met het soort zelfvertrouwen dat je vingers naar de replay-knop doet jeuken. Geen opwarming, geen schuchtere blikken – gewoon een directe, onbeschaamde beheersing van de ruimte, alsof ze de muziek uitdaagt om haar bij te houden. En dat doet het, want hoe zou het ook niet kunnen? Elke clip voelt als een gestolen moment van een underground rave waar de lucht dik is van zweet, goedkope parfum en het soort elektriciteit dat je je eigen naam doet vergeten. Ze is er niet om op te treden; ze is er om het moment te verslinden, en jij hebt gewoon het geluk dat je mag toekijken.

Wat gek is, is hoe moeiteloos ze het laat lijken – alsof de vloer onder haar van vloeistof is gemaakt en haar lichaam gewoon op de stroom meedrijft. Maar laat je niet voor de gek houden door die nonchalance; er zit een precisie in haar bewegingen die schreeuwt om oefening, obsessie, zelfs. De manier waarop haar vingers door de lucht glijden, de welving van haar rug als de drop komt, de grijns die om haar lippen speelt alsof ze precies weet wat je denkt – het is allemaal berekend. Toch voelt het nooit in scène gezet. Misschien komt het door de manier waarop ze zich verliest in de muziek, of misschien door het feit dat ze niet alleen voor een publiek danst; ze danst voor de kick, de rush, het gevoel om volledig, onbeschaamd levend te zijn. En als je aan het eind van haar video’s niet een beetje jaloers bent op die vrijheid, doe je iets verkeerd.