Gothhqueenn

Zwarte kant klampt zich vast aan bleke huid als een tweede schaduw, en Gothhqueenn’s vingers volgen al het vochtige spoor van zijn spleetje voordat de camera zelfs maar stopt met wiebelen. Geen langzaam opbouwen hier, geen schuchtere verleiding - gewoon een hongerige mond die zich om een dikke speeltje sluit en een kreun die klinkt alsof hij rechtstreeks uit een kerkhof om middernacht is gerukt. Vijftig video’s diep, en elke ene slaat in als een shot absint in je aderen; zoet als je het doorslikt, maar de brand is wat je terug laat komen. Hij draagt het goth-label niet zomaar - hij neukt het, bloedt het, en laat je achter met de vraag of de pentagram op zijn dij een tatoeage is of een oproepingscirkel voor het soort genot dat na zonsondergang verboden zou moeten zijn.

Zeventienduizend likes zijn geen vergissing; het is een sekte. Gothhqueenn’s content draait minder om de daad en meer om de sfeer - kaarsvet dat op tepelklemmen druipt, het natte klappen van een dildo tegen billen die met glitter zijn bestrooid en eruitzien als fijngemalen robijnen, de manier waarop zijn stem breekt als hij smeekt om meer als een zondaar bij de biecht. Eenenvijftig foto’s vangen elk hoekje van zijn lichaam, elk een stilleven van losbandigheid dat in een museum zou kunnen hangen als de conservatoren smaak hadden. Hij is het soort creator dat je doet twijfelen of je goth al die tijd verkeerd hebt aangepakt, of dat je gewoon het hele punt hebt gemist - want het punt is blijkbaar om zo hard te komen dat de buren de exorcist bellen.